We zagen dat het goed was

Alle emoties zijn geplaatst en de eerste reünie is een feit. Dat Sint-Ursula fietst meer is dan wat fietsen en oppervlakkige contacten opbouwen, is geweten. Daarom willen we jullie de kortfilm van Margot Van Mol, één van onze leerlingen, niet onthouden.

Bedankt iedereen voor de hartverwarmende woorden, bijdrage voor het goede doel en vertrouwen. Sint-Ursula fietst! 2015, je was een fijne editie.

 

Dag 10

Daar was hij dan. Na een kleine honderd kilometer en een valpartij die achteraf gelukkig niet al te ernstig bleek, was het verzamelen geblazen voor de grote finale. Omdat we in drie groepen rijden maar eigenlijk wel 1 groep zijn, werd een sanitaire stop ingelast vlak voor het afspreekpunt. De groep kwam samen en was er klaar voor.

 

Allemaal in onze outfit. Allemaal klaar om 1000 kilometer van het afscheid supporters terug te zien. Op het rond punt stonden ze de fietsers aan te moedigen. Spandoeken, zakdoeken, alles werd uit de kast gehaald. Eerste ervaringen werden gedeeld en laatste bevoorrading uitgedeeld. De groep was er klaar voor.

verzamelen geblazen. Bij de laatste aanmoediging van het logistiek team schoten de armen in de lucht om onze hartjes te vormen. 1 team vertrekt aan de laatste beklimming,  iedereen strijdt op het eigen tempo.

En gevloekt dat er werd. En gezweet dat er werd. Op dag tien kwam iedereen aan de finish. Fietsend of te voet wanneer de fiets kapot was. Onder luid applaus dat tot aan de andere kant van het skioord duidelijk te horen was, vielen alle fietsers in elkaars armen. Weinig ogen bleven droog. Oprechte trots en een enorme ontlading drong zich op. Een groepsfoto maakte het plaatje compleet.

Op onze laatste camping werd gesmuld en rustig gedronken. Een toast op onszelf was geen teken van misplaatste hoogmoed. Bedankingen werden geuit, tussen fietsers en  ontzettend trotste begeleiders van welke aard ook. Nog een laatste keer slapen onder de sterrenhemel was een waardige afsluiter.

En zo kwam Sint Ursula fietst 2015 aan haar einde. En zo hebben we 34 leerlingen karakter laten kweken. En zo is een zeer intense reis gedaan.

Sint-Ursula fietst 2015, u was geweldig! Bedankt en tot in onze herinneringen.

Dag 9.2

Het is zo ver. Wat een jaar, wat een bende. Het is nu muisstil op de camping. Een hoop leerlingen en begeleiders slapen broederlijk naast elkaar in de open lucht. Kijkend naar de sterren in slaap vallen? Schrappen van the bucket list.

 

Morgen is hij er. DE berg. We hebben er vertrouwen in. Het gaat een emotionele dag worden. We hebben de berg bereikt en geven de zorgen terug over aan ouders. Omdat bloggen morgen waarschijnlijk niet lukt, alvast bij deze een oprechte dank u aan jullie, onze volgers, onze fans. Bemoedigende woorden komen steeds op een positieve manier aan. Merci!!!!! Of zoals iemand vanavond zei: ‘ik wil de blog niet lezen, ik doe dat pas thuis. Ik wil alles nog eens beleven als ik thuis ben. En daarbij, ik hou het niet droog als ik het nu zou lezen ‘.

We sluiten morgen een fantastisch jaar af. 21846 euro voor het goede doel, 145 kinderen in Oeganda een toekomst gegeven, 34 geweldige leerlingen van Lier naar Alpe d’Huez brengen. Sint-Ursula fietst en op deze manier met veel enthousiasme. Bedankt allemaal, wij gaan nu nog even verder genieten!

Slaap zacht

Dag 9

126 kilometer op weg naar de alpen. Veel kleine wegen en veel beklimmingen van 17 tot 20 procent. Een beklimming van 8 kilometer. Alles begint gewoon te worden. Alles begint te lukken. Klaar voor de grote klim, het doel, de eindbestemming. Morgen beklimmen we eindelijk Alpe d’Huez.

 

Bij aankomst op de camping merken we dat we een kolonie mieren mee hebben verhuisd. Alle verloren spullen zijn gewassen en zoeken hun eigenaar. Maar zij spelen liever nog een potje voetbal of gaan joggen. Onvermoeibaar die jeugd.

Je zou denken dat een rit waarbij het overzicht van de hoogtemeters lijkt op een grillige hartslag, fietsers zou uitputten. Het landschap en bijhorende kerk is veranderd. Via kronkelende paden  bots je plots op de alpen. Statige berg met nevel aan de top doet menig fietser even slikken. Hiervoor zijn we al 900 kilometer op weg. Hiervoor hebben we al een schooljaar getraind en gepland.

 

Maar het boezemt geen angst in. Ze kijken er zelfs naar uit. Elke begeleider is overtuigd dat iedereen boven kan geraken. De conditie is er, de strijdlust ontbreekt zeker niet. Maar nu eerst genieten van wat de fietsers de laatste avond noemen. Geen ouders, nog een laatste keer de routine in de zelf gecreëerde bubbel. En morgen helemaal klaar om de eindsprint in te zetten waarbij het terugzien van familie en vrienden een welkome aanmoediging zal zijn. WIJ ZIJN ER KLAAR VOOR!!!!!!!

Dag 7

Het werd een ontspannende dag. Een rustige dag.

Voor het eerst was het wind mee, voor het eerst was het meer dalen dan stijgen,  voor het eerst konden de fietsers een wegversperring negeren en moest het logistiek team langs kiezelwegen naar de camping.

 

Om twee uur waren de drie groepen dan ook al op de camping. Een smos achter de kiezen en het rusten kan beginnen.  (32 stokbroden waren spoorloos!) Sommige fietsers zagen voor het eerst de wijngaarden, anderen reden voor het eerst 80 kilometer zonder bevoorrading. Nog steeds moedig op deze ‘koude’ dag. En wederom werd er gezongen… Wanneer een groep met een jarige voorbij kwam, werd met een laatste adem een verjaardagshymne ingezet. Het was alvast de bedoeling… Jarigen op de trip van Sint Ursula fietst kan je immers herkennen aan de strooie hoed op de helm. Extra schaduw is wel aanvaardbaar als je een hele dag op een fiets moet zitten in plaats van thuis verwend te worden.

De billen doen pijn en na een ontbijt op de fiets stappen is moeilijk. Zalf wordt gedeeld en aanmoediging in een vorm van dansjes wordt gewoonte. Alles wordt gedaan om langs koninklijke zoutmijnen of dorpen die hun 600ste verjaardag vieren, met een glimlach te verschijnen.  En dat lukt!! De vermoeidheid breekt door, maar de relativerende houding en de groepssfeer scheren hoge toppen. ‘Is dit de moeilijke beklimming waar je al twee uur over spreekt? ‘

 

Op dit moment gaat er 100 meter achter mij een bbq door. De twee jarigen kregen een speciaal ontbijt met koffiekoeken en een verjaardagskaart. Bij kaarslicht en onder bomen, versierd met balonnen, wordt gelachen, gedronken en moed ingesproken. Binnen enkele ogenblikken worden de taarten met kaarsen opgediend en gezongen. Zoals onze helden (want leerlingen willen we echt niet meer zeggen op dit moment )zeggen: ‘we zijn op kamp. Dit is geen schoolreis maar een ervaring. Leerkrachten zijn mensen (en houden van verrassende muziek ). Ik vecht dagelijks tegen het gevoel om op te geven en heb het gehad op de fiets, maar dit wil ik echt niet missen. Ik weet waarom ik doorbijt’.

Dit is wat we met Sint Ursula fietst willen bereiken.

Dag 6

Dag 6, een niet zo exclusief interview met een topfietser en een toplid van het logistiek team.

Welke blijvende indruk heb je nu al opgedaan na de helft van de reis?

 

Fietser: de opluchting elke avond op de camping aan te komen met de gedachte: ‘ik heb het gehaald’. Fiets kapot? Er wordt met de glimlach naar de winkel gereden. Na het lekker eten? Onze fiets wordt nagekeken door begeleiders. Maar de sfeer is een topper.

Logistiek team: we hebben stuk voor stuk topperkes mee. Ze zijn er als we ze nodig hebben.  Ondanks het feit dat ze fietsen, komen ze spontaan helpen en appreciëren ze onze aanwezigheid. Er komen regelmatig lieverds mee bij ons zitten en een babbeltje doen. Daar doe je het toch voor.

 

Impressie van de dag?

Fietser: hier is zondag geen rustdag maar dat wordt maandag. Het was een stevig tempo en we zijn tijdig vertrokken waardoor we vroeg op de camping zijn aangekomen. We hebben 120 kilometer gefietst, maar we hebben ook kunnen zwemmen in de rivier. Na een zware tocht krijgen we nu ook massages door de hoogste van België. We zijn aangekomen in een prachtig dorpje. Op 30 kilometer van het einde hebben de drie groepen elkaar getroffen en reden wij in peleton. Best indrukwekkend.

Logistiek team: het was de eerste rustige dag, zonder fietswinkels. Hierdoor kunnen we ons werk doen en kunnen we ons werk doen: er zijn voor de mannen. Niet met eten, maar ook met luisterend oor. Het was super gezellig. Al doen wij het rustig aan, nemen ze het over. We mochten niet rechtstaan en twee heren bonden de schort rond om het vlees te bakken. Het is zalig om rond te racen door de schitterende dorpjes met onze twee bussen met ons logo op. Iedereen kijkt op en we volgen onze fietsers waardoor we onze fieters soms kunnen aanmoedigen. Als je ploeg 2 en 3 samen ziet fietsen en hoort zingen, dan weet je waarom je het doet.

 

 

Was het weer iets beter vandaag?

logistiek team: het blijft zweten hé! Die paar druppels deden deugd maar waren onmiddelijk verdampt.

Fietser: iets minder warm maar het blijft warm ondanks de lichte verfrissing.

 

Wat is het verschil met dag 1?

Fietser: de tenten staan sneller op en je weet wat je moet doen. Je weet waarmee je de begeleiders kan helpen en als zij gelukkig zijn, zijn wij ook gelukkiger.

Logistiek team: routine zit er in en betere organisatie. Het is voor een grote hoop dat we gaan winkelen en dat zie je aan onze karren.

Rust in Marnay. Wij gaan nog samenzitten en lachen. Morgen op tijd op voor een verrassend korte rit en een feest voor onze twee jarigen. Proficiat Tine en Gert.

Dag 5

Een kortere rit van 102 kilometer om op adem te komen. Het is zelfs frisser. We mogen ons naar Darney begeven in 38 graden. De eerste velden vol zonnebloemen en een wijngaard werden gespot. Welkom in de Vogezen. De rit was zeer mooi en bosrijk en toch was het vandaag gevoelsmatig de warmste dag. De fonteinen werden dan ook frequent bezocht. Niet enkel om te voetje baden, maar meteen om te baden. Canal du midi is bewonderd en overgestoken om uiteindelijk als echte clochards te eten onder de brug.  Uiteindelijk zaten er ook een paar pittige beklimmingen in. Geen kilometers lange beklimmingen, maar verrassende en vermoeiende kuitenbijters.

De camping voorzag drie velden om ons te stationeren en we zijn gestart met het dessert: ijsjes. Officieel was het zwembad gesloten wegens geen redder maar dankzij gediplomeerde begeleiding was er heel even tijd om creatief te douchen. En dankzij een ander diploma werd ook het ‘Sint Ursula fietst kapsalon’ officieel geopend. Jammer dat de technologie het nog steeds laat afweten anders waren er foto’s. ..

We zijn halverwege. Geen weg terug meer en dat motiveert. Zelfs deze massa wordt een groep: applaus bij het starten en een fijn gevoel tijdens het voorlezen van de vele deugddoende reacties van jullie, onze supporters. Dat de samenhorigheid groeit, bewijst een foto die nog komt: als kok kreeg ik een bordje eten met een hartje van ketchup.

Dag 4

De langste rit op de warmste dag. Het leek gepland door sadisten maar niets is minder waar. De planning werd aangepast en iedereen zat een uur vroeger aan de ontbijttafel. Spek met eieren, voldoende vocht en suporterende buren waren nodig om toch glimlachend te vertrekken. Een tocht van 142 kilometer waarbij Luxemburg werd ingeruild voor Frankrijk. Twee bevoorradingen en een extraatje zoals een terrasje of een ijsje, brachten al soelaas. En zoals de foto’s aantonen, waren er nog mogelijkheden om af te koelen (de foto’s komen als de technologie weer wil meewerken ). Na een tijdje werd er niet meer rond gekeken maar was het een tocht op karakter. Of zoals een van de fietsers zei: ‘als het zweet je wimpers doet toeplakken en je water mist nog net een zakje om thee te zijn, dan heb je geen andere steun dan mede fietsers en een ijzere wil. De warmte tussen voormiddag en namiddag is immens.’

 

Het logistiek team had een nieuw lid voor 1 dag: Yannick. Tijdens zijn shift toonde hij meteen zijn skils door de chauffeur van drinken te voorzien en de weg mee in het oog te houden. Zelfs de slappe lach in de winkel liet hem niet onberoerd. Na een welgemeende Dank u op het einde van de dag, stapte hij over naar de wielerbende.

Burgers en Provençaalse aardappelen sterkte de maag en bij kaarslicht werd de dag overlopen. Verhalen werden uitgewisseld en ervaringen werden gedeeld. Om de fietsers te ontlasten na een heroïsche tocht in 40,5 graden, hebben de begeleiders de afwas gedaan. Knuffelen werd plots de lokale bezigheid….

 

fietsen voor het goede doel – een project van campus Sint-Ursula