Dag 7

Het werd een ontspannende dag. Een rustige dag.

Voor het eerst was het wind mee, voor het eerst was het meer dalen dan stijgen,  voor het eerst konden de fietsers een wegversperring negeren en moest het logistiek team langs kiezelwegen naar de camping.

 

Om twee uur waren de drie groepen dan ook al op de camping. Een smos achter de kiezen en het rusten kan beginnen.  (32 stokbroden waren spoorloos!) Sommige fietsers zagen voor het eerst de wijngaarden, anderen reden voor het eerst 80 kilometer zonder bevoorrading. Nog steeds moedig op deze ‘koude’ dag. En wederom werd er gezongen… Wanneer een groep met een jarige voorbij kwam, werd met een laatste adem een verjaardagshymne ingezet. Het was alvast de bedoeling… Jarigen op de trip van Sint Ursula fietst kan je immers herkennen aan de strooie hoed op de helm. Extra schaduw is wel aanvaardbaar als je een hele dag op een fiets moet zitten in plaats van thuis verwend te worden.

De billen doen pijn en na een ontbijt op de fiets stappen is moeilijk. Zalf wordt gedeeld en aanmoediging in een vorm van dansjes wordt gewoonte. Alles wordt gedaan om langs koninklijke zoutmijnen of dorpen die hun 600ste verjaardag vieren, met een glimlach te verschijnen.  En dat lukt!! De vermoeidheid breekt door, maar de relativerende houding en de groepssfeer scheren hoge toppen. ‘Is dit de moeilijke beklimming waar je al twee uur over spreekt? ‘

 

Op dit moment gaat er 100 meter achter mij een bbq door. De twee jarigen kregen een speciaal ontbijt met koffiekoeken en een verjaardagskaart. Bij kaarslicht en onder bomen, versierd met balonnen, wordt gelachen, gedronken en moed ingesproken. Binnen enkele ogenblikken worden de taarten met kaarsen opgediend en gezongen. Zoals onze helden (want leerlingen willen we echt niet meer zeggen op dit moment )zeggen: ‘we zijn op kamp. Dit is geen schoolreis maar een ervaring. Leerkrachten zijn mensen (en houden van verrassende muziek ). Ik vecht dagelijks tegen het gevoel om op te geven en heb het gehad op de fiets, maar dit wil ik echt niet missen. Ik weet waarom ik doorbijt’.

Dit is wat we met Sint Ursula fietst willen bereiken.

15 gedachten over “Dag 7”

  1. Proficiat aan de jarigen.
    Maar ook een dikke proficiat aan alle fietsers en begeleiders voor jullie doorzettingsvermogen en enthousiasme. Een onvergetelijke reis voor ieder van jullie.

  2. Heerlijk om elke dag het verslag te lezen!
    Dikke proficiat allemaal!
    En Joris, ik ben ook heel fier op jou!

    De trotse moeder van Joris

  3. Heel mooi verslag! Happy B voor de jarigen en alweer een welgemeende proficiat aan iedereen. Hier is ons busje geladen en is de zin om te vertrekken erg groot. Courage voor de 2 volgende dagen et RDV au rond point jeudi!

  4. Nog 3 te gaan… Wat gaat het snel !!!
    We zijn heel blij om jullie stilaan weer te zien en je belevenissen live te horen…
    Uit jullie blogverhalen stroomt de warme, gezellige, plezante sfeer die dagelijks beleefd wordt! De samenhorigheid van de groep fietsers én begeleiders én koks bruist eruit! Zaaaaalig… Geniet er nog van … en dikke duimen hè .
    Tot gauw Wies x en co

  5. Komaan wielrenners – sters, jullie zijn er bijna… Knappe prestaties, dikke pluim !!!

  6. Ondertussen is vandaag de Tour gepasseerd in Lier. Maar, zoals Andy Schleck onlangs in een interview nog zei, zijn dat allemaal luxe-courreurs. Volgens Schleck is het enige dat een wielrenner zelf moet doen, trappen en zijn kont afvegen. Al het andere wordt voor hem gedaan. Als ik hier dan lees hoe jullie ‘s avonds de fietskledij nog zelf wassen, de afwas doen, de tent opzetten en ‘s morgens terug afbreken,…. Dan weet ik wie de échte helden zijn. Die anderen, dat zijn de mietjes.

  7. haha. Dit is een grappige blog vandaag. Na zeven dagen zich te pleuris zitten te rijden onder een verzengende hitte, komt een leraar tot de conclusie dat een leerling tot de conclusie is gekomen dat leraars misschien wel mensen zouden kunnen zijn… Wie heeft er hier een zonneslag ?
    ik ben vandaag als ultieme voorbereiding op Alpe d’Huez de col de la Haussire in de Ardennen opgereden en deze luttele 4 km klim heeft mij geleerd dat ik best met minstens een half uurtje voorsprong op deze afgetrainde bende vertrek, kwestie van toch nog iemand boven zien toe te komen. Ik kijk er reeds naar uit.
    tot dan
    Mark

  8. Hoi Alick, en al zijn toffe kameraden,
    Mijn koffer gepakt, uw kleding en spullen voorzien, vliegtickets afgedrukt, hotels en huurautootje geboekt, gps in de handbagage…. extra tube Inotyol gehaald :-) ! ik sta helemaal in de startblokken en tel nu de uren…morgen om 7.15u vliegen we richting Genève. We komen dicht in jullie buurt en zijn zenuwachtiger dan jullie waarschijnlijk. De spanning stijgt hier… buiten de blog waar we aan de ‘lippen’ (lees toetsen) v Joris Tielens hangen met de hele familie, hebben we nu al dagen geen nieuws meer v jou. (Gsm plat ?) mijn oproepen blijven onbeantwoord, smsen idem dito…Raar gevoel, maar ik ben 100% gerust en zeker dat alles goed is. Ik heb het volste vertrouwen in jouw doorzetting en in jullie FANTASTISCHE begeleiding die we alleen maar waanzinnig dankbaar mogen zijn om dit memorabele spektakel mogelijk te maken voor jullie als grote atleten. Zij hebben deze uitdaging aangegaan, in het spoor vd grote kampioenen om de Alpenreus met zijn 21 haarspeldbochten te kunnen bedwingen en jullie de eeuwige roem te bezorgen ! Joop Zoetemelk doet nu zijn hoed af voor jullie !Een vriend vertelde me dat hij ook de Alpe d’Huez had beklommen en hij was zo fier (hahaha)…. Ja, Wright ! vanaf de voet tot de top… hoe easy kan je het maken…. jullie hebben potverdorie eerst de tour de france uitgereden! hij werd even bleek, stil en ongemakkelijk toen ik dat erbij vermelde .
    Denk eraan … het eerste deel is het zwaarste… krachten doseren is de boodschap ! en dan komt EINDELIJK jullie bekroning in zicht. De tranen komen me nu al in de ogen v aandoening, ontroering en trots… want deze prestaties zijn uniek. Eén voor één zijn jullie jezelf gaan overstijgen, neen SAMEN, want dit is een bangelijke GROEPSverdienste !
    See you soon on TOP of the world my son…
    een fiere mama
    Daisy

  9. Wat een mooie woorden. Heel moeilijk om nog neer te schrijven wat er zo door me heen gaat als ik het allemaal lees. Iets da kriebelt hier vanbinnen in mijn buik, iets dat spontaan een lach op mijn gezicht tovert ,iets dat zegt wat ik eigenlijk al lang wist, jullie zijn TOP! Zo blij om vanop afstand te mogen mee genieten van jullie avonturen. Als ik nu bij jullie zou zijn, dan zou ik iedereen ne ongelooflijk dikke knuffel geven :-) :-) :-) :-) :-).

  10. Amai, echt schoon… Hier kan niemand onverschillig bij blijven. Jammer dat ik niet tot daar geraak om jullie te zien aankomen. Ik ga vrijdag twee dochters naar een kamp brengen en zaterdag eentje terughalen. Jullie zijn te ver weg gereden om jullie dan te kunnen komen bezoeken.

    Chapeau ook voor de begeleiders die ook een verjaardag bijzondere aandacht geven. Of veranderen we de uitdrukking CHAPEAU vanaf nu in RIETEN HOEDJE? Da’s nog een idee… Ik zie ze al rijden… Ongetwijfeld volgen ook hier foto’s van?

    Nog even doorbijten en dan zijn jullie er. Ik bewonder jullie elke dag meer. Knap, wat jullie doen!

  11. Het emogehalte van jullie reis barst uit zijn voegen. En dat doet wat met een lezer. Bedankt dat we hiervan mee mogen genieten.

  12. Dag beste fietsers ever, dag beste begeleiders ever!
    Ik begin spontaan te glimlachen als ik jullie blog lees en merk hoeveel plezier jullie beleven, maar ook tranen in m’n ogen van ontroering als ik lees hoe jullie ondanks de hitte en de lastige omstandigheden zo’n banden van samenhorigheid aan het smeden zijn! Wat een prestatie van jullie allemaal! Dit is een ervaring die jullie nooit meer zullen vergeten! Ik blijf elke dag de blog volgen en geniet van de foto’s. Ik duim voor een goede afloop voor ieder van jullie en … de top is in zicht!!!
    Veel succes nog aan iederen!!!
    Hilde Van Elsen

  13. Proficiat voor zoveel sportieve fietsmoed en veel geluk en sterkte bij het bereiken van de supertop na alle topervaringen van de afgelopen week. In gedachten fiets ik mee!

  14. Weeral een mooie reisverslag :-) ! We leven helemaal mee en tellen ook af om dat allerlaatste kippenvel moment mee te maken met jullie. Hier thuis staat Julie te popelen om te vertrekken morgenvroeg… en jullie terug te zien … zo vrolijk was ze dat ze jou Lucas aan de telefoon had gehoord en ook Mr Raes ( ah nee mama dat mag ik nu niet zeggen t’is Egwin 😉 ) en het was enkel maar hallo Julie, hallo Julie, hallo Julie… verder lukte het niet …. maar dit bewijst hoe zeer ze jullie allemaal mist … Ook jouw mooie woorden Joris op de blog voor haar komen steeds terug :-) dank daarvoor …. Enfin lieve mensen allemaal nog 2 dagen volhouden … Jullie zijn “vree goe bezig ” See you on the TOP !

Reacties zijn gesloten.